ZYGMUNT JESIONKA

ZYGMUNT JESIONKA

 

Pomocnik lub obrońca. W ciągu pięciu sezonów rozegrał dla Legii 31 ligowych spotkań, bez zdobytej bramki. Ten 22-letni piłkarz pojawił się w Warszawie z racji rozpoczętych studiów w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego (dzisiejsza AWF). Trudno było mu wywalczyć miejsce w podstawowym składzie. Za konkurentów miał Henryka Martynę i Józefa Ziemiana. Szczupły, średniego wzrostu Jesionka nie miał mocnego strzału jak Martyna, ani nie grał ostro jak Ziemian, jednak ówczesny trener zespołu Józef Kałuża widział go w drużynie. W pierwszym swoim sezonie rozegrał 12 spotkań, w latach późniejszych był już jednak piłkarzem rezerwowym. Był tzw. pierwszym zmiennikiem i jeśli już pojawiał się na boisku, to w miejsce Ziemiana. W 1932 roku ukończył studia wyższe. Po zakończeniu kariery piłkarskiej trener Olszynki Warszawa. Po wojnie działacz w krakowskim OZPN. W PZPN trener drużyn młodzieżowych. W latach 1954-56 wiceprezes PZPN, a potem członek zarządu do lutego 1957. W 1954 jako współselekcjoner w reprezentacji Polski, wraz z Michałem Matyasem prowadził kadrę w spotkaniu z NRD, wygranym 1:0. W latach 1954-1958 przewodniczący Rady Trenerów. Dwukrotnie obserwator finałów MŚ w grupie ekspertów PZPN (1958, 1966). Od 1985 honorowy członek PZPN. Zmarł 20 kwietnia 1985 w Krakowie.

 

 



JÓZEF ZIEMIAN

JÓZEF ZIEMIAN

Niezwykle barwna choć dla niektórych kontrowersyjna postać. Był jednym z najlepszych polskich obrońców w okresie przedwojennym. Wraz
z Henrykiem Martyną stanowili najlepszą parę ligowych defensorów. W Legii, przez sześć sezonów rozegrał 102 mecze i zdobył jednego
gola. Wielbiony przez kibiców. Grał ostro, często ryzykując zdrowiem. W 1933 pobity przez swoich klubowych kolegów - Józefa Nawrota, Mariana Schallera i Franciszka Cebulaka. Wszyscy zostali zdyskwalifikowani na dwa lata, lecz po proteście i groźbie strajku pozostałych piłkarzy karę odwieszono wszystkim, poza... Ziemianem. Tak zakończyła się jego kariera piłkarska w Legii. Wrócił po pięciu latach jako działacz. Po II wojnie przyczynił się do reaktywacji klubu. Działał także w PZPN. Jeden, nieoficjalny występ w reprezentacji Polski. Jako szesnastolatek ochotnik w walkach w obronie Lwowa (1918) oraz w III powstaniu śląskim (1921).