PUCHAR POLSKI 1997
Do sezonu 1996/97 Legia przystępowała poważnie osłabiona. III Wielka Legia z Champions League właśnie się rozpadła. Sponsor wycofał się z klubu, trener Paweł Janas już pół roku wcześniej zapowiedział, że kończy swoją przygodę z Legią, a piłkarze rozjechali się po innych krajach lub wzmocnili konkurencję. W podstawowym składzie zostało tylko pięciu piłkarzy z drużyny z Ligi Mistrzów. I oni także wyczekiwali na zagraniczne oferty. Wszyscy przepowiadali, że Legia w nadchodzącym sezonie może mieć problem z utrzymaniem się w ekstraklasie. Początkowo zespół prowadził były piłkarz, półfinalista Pucharu Mistrzów 1969/70, a później także trener, też półfinalista - ale w Pucharze Zdobywców Pucharów 1990/91 - Władysław Stachurski. Jednak po jego problemach zdrowotnych drużynę przejął Mirosław Jabłoński. Po dwóch pierwszych meczach sezonu z drużyną pożegnał się Leszek Pisz - transfer do Grecji, a kontuzji dostał Cezary Kucharski. Wzmocnienia? Powrót z Jagiellonii Dariusza Czykiera i transfery dwóch młodych zawodników - Dariusz Solnica i Marcin Rosłoń. Mimo kłopotów Legia radziła sobie nadspodziewanie dobrze w lidze, europejskich pucharach i pucharze krajowym. Na lidera drużyny wyrósł Ryszard Staniek. W bramce rządził i dzielił Grzegorz Szamotulski. W obronie - ostoja - Jacek Zieliński, a za zdobywanie bramek wzięli się Marcin Mięciel, który także wrócił z wypożyczenia, wyleczony Kucharski i młody Solnica. Pierwszym rywalem w IV rundzie PP był Jeziorak Iława. Mecz wygrany 3:1 po dogrywce dał awans do kolejnej rundy. Strzelcami bramek byli: Piotr Mosór i Mięciel (2). O awans do ćwierćfinału Legia rywalizowała z Górnikiem Zabrze. Wynik meczu w Warszawie rostrzygnął Solnica, zdobywając jedygo gola tego spotkania. Do kolejnego pojedynku Legia przystąpiła już po zimowych transferach. W klubie pojawił się koreański sponsor i drużyna zyskała piłkarzy, którzy poszerzyli i wzmocnili dość wąską kadrę: Sylwester Czereszewski, Jacek Magiera, Paweł Skrzypek i Piotr Włodarczyk. Rywalem była szczecińska Pogoń, która musiała uznać wyższość legionistów po zdecydowanej wygranej 4:1. Autorami bramek byli Tomasz Sokołowski, Kucharski (2) i Czykier. W półfinale Legia - pod wodzą trenera Jabłońskiego, który definitywnie zastąpił Stachurskiego - podejmowała Odrę Wodzisław i równie pewnie wygrała 3:0, po golach Stańka, Kucharskiego i Czykiera. Finał Pucharu Polski był ostatnim meczem sezonu. Dziesięć dni wcześniej Legia dość niespodziewanie i w dramatycznych okoliczościach straciła szansę na wywalczenie mistrzostwa, zatem na pocieszenie pozostała walka o puchar tysiąca drużyn. Rywalem, po raz czwarty w tej dekadzie, był katowicki GKS. Legia, podobnie jak dwa lata wcześniej wygrała 2:0. Pierwsza bramka padła po akcji dwóch nowych piłkarzy. Skrzypek precyzyjnie dośrodkował piłkę z prawej strony boiska, a Czereszewski mocnym i precyzyjnym strzałem głową zafundował rywalom gola do szatni. Druga połowa to również pełna kontrola piłkarzy Legii, uwieńczona drugim golem po strzale Sokołowskiego. To dwunasty triumf piłkarzy Legii w Pucharze Polski w historii klubu. Po raz drugi - i ostatni - puchar wręczał Prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski.
29 czerwca 1997, Łódź, Stadion ŁKS-u
Legia Warszawa – GKS Katowice 2:0 (1:0)
Bramki: Sylwester Czereszewski (41), Tomasz Sokołowski (86)
Sędzia: Zbigniew Przesmycki
Widzów: 4000
Legia: Grzegorz Szamotulski - Marcin Jałocha, Jacek Zieliński, Igor Kozioł, Paweł Skrzypek - Sylwester Czereszewski, Tomasz Sokołowski , Dariusz Czykier, Jacek Bednarz (61 Jacek Kacprzak) - Ryszard Staniek, Cezary Kucharski
Trener: Mirosław Jabłoński
Drużyna Legii przed rozpoczęciem meczu finałowego. W górnym rzędzie od lewej: Ryszard Staniek, Cezary Kucharski, Igor Kozioł, Dariusz Czykier, Jacek Bednarz. Poniżej od lewej: Grzegorz Szamotulski, Tomasz Sokołowski, Sylwester Czereszewski, Paweł Skrzypek, Jacek Zieliński oraz Marcin Jałocha.
Link do materiału wideo:
IGNACIO GÓMEZ NOVO
Hiszpański napastnik lub boczny pomocnik. Do Legii pozyskiwany jako uznana europejska gwiazda. Wcześniej reprezentował m.in. szkockie Dundee FC, Glasgow Rangers i hiszpański Sporting Gijón. W stołecznym klubie zawodnik miał się odrodzić i pomóc w zdobyciu mistrzostwa. W Warszawie spędził jednak tylko jedną rundę sezonu 2011/12, w czasie której rozegrał 15 spotkań i strzelił jednego gola, w półfinałowym spotkaniu Pucharu Polski z gdyńską Arką. Niestety, nie udało mu się dojść do dawnej dyspozycji i Legia nie skorzystała z opcji wykupienia zawodnika. Zdobywca Pucharu Polski (2012). Nigdy nie wystąpił w reprezentacji Hiszpanii, jednak dwukrotnie zagrał w barwach Galicji.
Link do materiału wideo:
MARIUSZ ŚRUTWA
Napastnik. Do Legii sprowadzony w glorii jednego z najlepszych polskich zawodników na tej pozycji lat dziewięćdziesiątych, pięciokrotnego reprezentanta Polski. Sezon przed przyjściem zdobył tytuł króla strzelców polskiej ligi - wspólnie z m.in. legionistą Sylwestrem Czereszewskim. Szybki, dynamiczny i bramkostrzelny napastnik. Jednak w Legii nie potwierdził swoich walorów. Przez dwa sezony rozegrał 31 spotkań i zdobył 9 bramek. Ostanie dwie - swojemu klubowi: chorzowskiemu Ruchowi. Pod koniec 1999 roku wrócił na Śląsk, ale jak sam podkreśla: Wiele razy powtarzałem, że nie żałuję mojego przejścia do Legii.
WŁODZIMIERZ MAURER
Napastnik, lewy i prawy łącznik. W Legii dwukrotnie. Łącznie w ciągu dwóch sezonów rozegrał 16 spotkań i strzelił 7 goli. Waleczny i bramkostrzelny napastnik, chociaż w Legii nie do końca udało mu się to potwierdzić. Uważany za jednego z pierwszych polskich piłkarzy, który mógł utrzymywać się wyłącznie z grania w piłkę. W czasie wojny walczył w konspiracji, żołnierz Armii Krajowej. Latem 1944 aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w okolicach Swierdłowska. Do Polski wrócił w 1947 roku. Po zakończeniu kariery piłkarskiej trener m.in. Brygady Częstochowa, Broni Radom, Resovii - swojego macierzystego klubu. Zmarł 17 października 1980 roku w Rzeszowie.
IGNACY PENCONEK
Bramkarz, wychowanek Legii. Łącznie przez siedem sezonów - z przerwą na wypożyczenie do warszawskiego Marymontu - rozegrał tylko 34 spotkania. Bramkarz wiecznie rezerwowy, mimo to bardzo popularny i ceniony przez kibiców za klubową wierność. Zdobywca Pucharu Polski (1964). W następnym sezonie bronił w meczach Legii w europejskich pucharach. Jednym z - jak się okazało - ostatnich jego występów, był przegrany 0:4 mecz z TSV 1860 Monachium. W kolejnych spotkaniach w bramce Legii stał już młody, wszechstronnie uzdolniony zawodnik - Władysław Grotyński.
ALEKSANDER CZYŻEWSKI
Bramkarz Legii pierwszych lat powojennych oraz pierwszy legijny bramkarz, który zdobył bramkę - w meczu o Puchar WOZPN z Radomiakiem Radom 24 marca 1946 roku!!! W lidze zagrał jednak tylko w trzech występach. Później reprezentował WKS Lubliniankę. Był tam również działaczem społecznym, Założyciel klubu Mazur Ełk, z którym awansował do III ligi. Popularny trener klubów niższych klas w Warszawie i okolicach. Organizator sportowy. Ostatnie lata spędził w Piasecznie, gdzie szkolił młodzież. Wraz z Urzędem Gminy "Dziadek" - jak nazywany był przez swoich podopiecznych - realizował programy upowszechniające i popularyzujące sport wśród dzieci i młodzieży. Zmarł 24 grudnia 2002 roku. Od następnego roku w Piasecznie organizowany był memoriał dla młodych adeptów futbolu im. Aleksandra Czyżewskiego.
ANTONI KELLER
Warszawiak, wychowanek Varsovii. Pierwszy bramkarz, który w lidze grał dla czterech klubów - w tym trzech warszawskich - Polonii, Warszawianki oraz Legii. Dla wojskowych, przez cztery sezony rozegrał 54 mecze. W warszawskich klubach uprawiał również hokej, a wolnym czasie studiował w warszawskiej WSH. Bardzo dobre występy w Legii zaowocowały powołaniem do reprezentacji Polski. Ostatecznie wystąpił w niej dwukrotnie. Ranny w czasie kampanii wrześniowej, wywieziony do Rumunii, skąd uciekł do Francji. Tam walczył w partyzantce. Później przedarł się do Szkocji. Tam reprezentował zespoły wojskowe oraz Dundee United. Uczestnik walk w Afryce, gdzie został ciężko
ranny. Po wojnie na stałe osiedlił się w RPA. Tam zorganizował klub Polonia Kapsztad, którego był trenerem i zawodnikiem. Zmarł tamże, prawdopodobnie w 1996 roku.
