PUCHAR POLSKI 1955

PUCHAR POLSKI 1955

Do roku 1962 rozgrywki piłkarskie w Polsce odbywały się w systemie wiosna-jesień. Sezon 1955 Legia rozpoczęła od meczu w Pucharze Polski. Po poprzednim sezonie, pierwszym w kadencji węgierskiego trenera Jánosa Steinera, gdzie Legia zajęła 7 miejsce, a jej gra nie zawsze zadowalała kibiców i obserwatorów, zastanawiano się co przyniesie sezon następny. Pierwszym rywalem w 1/16 finału był Granat Skarżysko-Kamienna. Pewne wyjazdowe zwycięstwo 3:2 po bramkach Ernesta Pola, Henryka Kempnego i Lucjana Brychczego dały wszystkim dużo optymizmu. Kolejnym przeciwnikiem była Cracovia. Mecz na Łazienkowskiej zakończył się identycznym rezultatem. Tym razem na listę strzelców wpisali się Edmund Kowal, Marceli Strzykalski (z karnego) i Ernest Pol. W ćwierćfinale doszło do derbów stolicy. Na Konwiktorskiej Legia wygrała 2:1, po golach Pola i Kempnego. W półfinale na drodze Legii stanął Górnik Wałbrzych. I znów pewne, zdecydowane zwycięstwo 6:1, po bramkach Kowala, Longina Janeczka i Zygmunta Piedy. Każdy z nich strzelił po dwa gole. Finał wyznaczony był na dzień 29 września. Miejscem spotkania był Stadion Wojska Polskiego, a rywalem gdańska Lechia, którą Legia 3 tygodnie wcześniej pokonała w lidze 1:0. Wszystko było po myśli zespołu, chociaż... dzień przed meczem kilku piłkarzy Legii "mobilizowało się" płynami czterdziestoprocentowymi. Szef klubu, gen. Popławski wezwał całą drużynę na dywanik i wojskowym tonem wyegzekwował pełne zaangażowanie w zbliżającym się spotkaniu. Jak na żołnierzy przystało, piłkarze CWKS-u rozkaz wykonali wzorowo. Drużyna z Gdańska nie miała nic do powiedzenia. Po trzech golach Kempnego, jednym Pola i Strzykalskiego rozgromiła Lechię 5:0 (taki sam rezultat się powtórzy ćwierć wieku później, też z drużyną na "Lech"). Wynik mógł być dużo wyższy, ale sporo szczęścia miał bramkarz drużyny gości. Wielka radość piłkarzy, działaczy i kibiców. Pierwszym piłkarzem Legii, który wziął w swoje ręce wielkie mosiężne trofeum był kapitan drużyny Zygmunt Pieda. Legia zdobyła pierwsze oficjalne trofeum w historii - Puchar Polski, a piłkarze w nagrodę otrzymali... zegarki.

29 września 1955, Warszawa, Stadion Wojska Polskiego
Legia Warszawa - Lechia Gdańsk 5:0 (3:0)
1:0 Kempny 2, 2:0 Kempny 8, 3:0 Pol 32, 4:0 Kempny 52, 5:0 Słaboszewski 75
Sędzia: Fronczyk (Tarnów), Widownia: 10.000
Legia: Szymkowiak, Mahseli, Słaboszowski, Woźniak, Strzykalski, Kowal, Brychczy, Kempny (Janeczek), Pol, Pieda, Cehelik.
Trener: János Steiner

Na zdjęciu, drużyna CWKS przed meczem finałowym Pucharu Polski.

Od lewej: Zygmunt Pieda, Edward Szymkowiak, Henryk Kempny, Jerzy Słaboszowski, Horst Mahseli, Jerzy Woźniak, Marceli Strzykalski, Edmund Kowal, Ernest Pol, Andrzej Cehelik i Lucjan Brychczy

PUCHAR POLSKI 1966

PUCHAR POLSKI 1966

Sezon 1965/66 to pięćdziesięciolecie klubu i jak zwykle celowano w tytuł mistrzowski. Drużyna pod wodzą trenera Longina Janeczka grała jednak w kratkę i na koniec rozgrywek uplasowała się na szóstym miejscu. Zdecydowanie lepiej wiodło się w Pucharze Polski. Jak inne zespoły 1. ligowe, Legia dołączyła do rozgrywek od 1/16 finału. Pierwszym przeciwnikiem była Lechia Gdańsk. Wyjazdowy mecz zakończył się zwycięstwem wojskowych 2:0, po bramkach Ryszarda Skurzyńskiego lub Wiesława Korzeniowskiego i Henryka Apostela. W kolejnej rundzie rywalem był ŁKS Łódź i kolejne zwycięstwo w takim samym rozmiarze - gole zdobyli L. Brychczy i Janusz Żmijewski. Ćwierćfinał to wygrana po dogrywce 1:0 z Szombierkami Bytom (gol L. Brychczego). W 1/2 finału, wyjazdowa wygrana z Pogonią Szczecin 3:1, po bramkach H. Apostela, L. Brychczego i jednej samobójczej. Na mecz finałowy trzeba było jednak poczekać aż do początku następnego sezonu, ze względu na pierwsze tournee reprezentacji Polski po Ameryce Południowej. W międzyczasie w Legii doszło do zmiany trenera, Longina Janeczka zastąpił Jaroslav Vejvoda. Po dwóch ligowych kolejkach nowego sezonu, doszło do meczu finałowego o Puchar Polski. Spotkanie rozegrano na stadionie poznańskiej Warty, a przeciwnikiem był Górnik Zabrze. W regulaminowym czasie był remis 1:1, po golu niezawodnego L. Brychczego. Zwycięstwo i zdobycie czwartego Pucharu Polski zapewnił Legii Bernard Blaut, golem strzelonym w 120 minucie meczu.

15 sierpnia 1966, Poznań, Stadion im. 22 lipca
Legia Warszawa - Górnik Zabrze 2:1 (1:0, 1:1. 1:1) po dogr.
1:0 Brychczy 35, 1:1 Kuchta 57, 2:1 B. Blaut 120
Sędzia: Środecki (Wrocław), Publiczność: 15000
Legia: Grotyński, Mahseli, Zygmunt, Grzybowski, Woźniak, Gmoch, B. Blaut, Korzeniowski, Brychczy, Apostel, Żmijewski. Trener: Jaroslav Vejvoda.

 

Drużyna Legii podczas dekoracji za zdobycie Pucharu Polski w sezonie 1965/66.

Od lewej stoją: Henryk Grzybowski, Henryk Apostel, Jerzy Woźniak, Ryszard Skurzyński, Wiesław Korzeniowski, Horst Mahseli, Jacek Gmoch, Kazimierz Frąckiewicz, Bernard Blaut, Władysław Grotyński i Lucjan Brychczy.