MIECZYSŁAW KRUK

MIECZYSŁAW KRUK

Skrzydłowy, środkowy napastnik. Kreowany na następcę Ernesta Pola. Zawodnik odważny o bardzo dobrych warunkach fizycznych. W ciągu trzech sezonów rozegrał 29 spotkań i zdobył 8 bramek. Absolwent warszawskiej AWF - trener II klasy. Po odejściu z Legii zawodnik Stali Rzeszów, później także jej trener oraz Resovii i Stali Mielec. Zmarł 18 listopada 1996 w Rzeszowie.

LONGIN JANECZEK

LONGIN JANECZEK

Niezwykle waleczny środkowy napastnik. W Legii, przez osiem rozegrał 66 spotkań i strzelił 27 goli. Dwukrotnie dublet (1955, 1956). Najstarszy legionista z tytułem mistrzowskim. Wyróżniał się pracowitością, bardzo bojowy i twardo grający piłkarz. "Odkrywca" dla Legii Ernesta Pola, z którym zdążył jeszcze wspólnie zagrać w drużynie. W Wieku 37 lat, po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener. Wicemistrz Polski z juniorami Legii (1962). Z drużyną seniorów dwukrotnie przyczynił się do zdobycia Pucharu Polski (1964, 1966). Podpułkownik Wojska Polskiego. Zmarł 11 lutego 2001 w Warszawie.

Link do materiałów wideo:

 

1951 CWKS Warszawa 3:2 Unia Chorzów

EDMUND KOWAL

EDMUND KOWAL

Napastnik pierwszej Wielkiej Legii. Dwukrotnie dublet (1955, 1956), 58 meczów i 15 goli. Osiem występów w reprezentacji Polski - 1 gol. Dla większości swoich boiskowych kolegów i rywali najwybitniejszy gracz tamtych czasów. Inicjator akcji ofensywnych. Świetnie wyszkolony technicznie (kiedyś to była norma), błyskotliwy i niekonwencjonalny drybler - na boisku i w życiu. Przedkładał sztuczki piłkarskie i popisy nad dyscyplinę taktyczną. W meczu Legii z Garbarnią Kraków przedryblował wszystkich rywali lecz zamiast umieścić piłkę w bramce, odwrócił się i pobiegł z nią na środek boiska. Podobno obraził się na gwiżdżących kibiców i kolegów z drużyny. Nawet jego największy przyjaciel Ernest Pol nie potrafił wytłumaczyć zdarzenia. Klub ukarał go trzydniowym zakazem opuszczania koszar. Wielka indywidualność polskiej piłki nożnej. Zmarł tragicznie 20 kwietnia 1960 roku. Więcej informacji do przeczytania tutaj.

EDWARD SZYMKOWIAK

EDWARD SZYMKOWIAK

Bramkarz Wielkiej Legii I. Do kubu dołączył już jako dwukrotny mistrz Polski i kontynuował mistrzowską passę (1955, 1956). Dodatkowo dwa razy zdobył Puchar Polski (1955, 1956). Lata gry w Legii to jeszcze większy rozwój bramkarskich umiejętności. Bardzo pomocne były m.in. wspólne treningi z Gyulą Grosicsem - bramkarzem węgierskiej Złotej Jedenastki na wspólnych zgrupowaniach Legii i budapesztańskiego Honvedu. W jednym ze sparingów obronił rzut karny wykonywany przez samego Ferenca Puskása. Bronił na linii, ale miał fenomenalny refleks i intuicję. Ulubieniec publiczności, bronił efektownie i skutecznie. Dobry duch zespołu. Potrafił np. odciągnąć od kufelka piwa Ernesta Pola, co nie zawsze udawało się trenerom. Reprezentant Polski (53 występy), dwukrotny Olimpijczyk - Helsinki 1952 i Rzym 1960. Po zakończeniu służby wojskowej występuje w Polonii Bytom. Tam też zostanie mistrzem Polski. W sumie tytuł ten - jako pierwszy polski piłkarz - zdobył dla trzech klubów. Przez wielu uważany za najlepszego bramkarza nie tylko warszawskiego klubu, ale również polskiej piłki.

HENRYK KEMPNY

HENRYK KEMPNY

Do Legii dołączył w 1955 roku i od razu został podstawowym graczem. Sezon wcześniej był ligowym królem strzelców - wspólnie z Ernestem Polem. Teraz mieli wspólnie stanowić o sile drużyny. A byli jeszcze przecież L. Brychczy, E. Kowal i inni. Przez trzy sezony rozegrał 64 mecze i zdobył 46 bramek, dwa dublety (1955, 1956) i ponownie tytuł króla strzelców (1956 -  21 bramek). W czasie kadencjii trenera Janosa Steinera grał jako skrzydłowy. "Epi pikum pakum, Hyniek bieg do labda, gol schissen und Janos ist zufrieden" - tak ponoć brzmiały odprawy przedmeczowe w wykonaniu trenera Steinera. Gdy w 1956 roku Legię przejął Ryszard Koncewicz, grał jako środkowy napastnik. Świetnie wyszkolony technicznie, zdecydowany i dynamiczny. Skuteczność i elegancja. Reprezentant Polski - 16 meczów (większość jako zawodnik Legii) i 6 goli. Zmarł 29 maja 2016 roku w Bytomiu, w wieku 82 lat. Jedna z wielkich postaci pierwszej Wielkiej Legii.

ERNEST POL

ERNEST POL

Pierwszy legijny król strzelców (1954 - 13 bramek). W Legii pojawił się pod koniec 1953 roku, grając najpierw w drużynach rezerw, m. in. z kończącym już karierę Kazimierzem Górskim. W roku następnym stał się już podstawowym graczem pierwszej drużyny. Kolejne dwa lata to zdobycie dwóch dubletów (1955, 1956 Mistrz i Puchar Polski). Przez 3 sezony rozegrał 55 meczów i strzelił 43 gole. Napastnik obdarzony wszechstronnymi umiejętnościami strzeleckimi. W pamiętnym meczu z Wisłą Kraków w 1956 roku zakończonym 12:0, sam strzelił 5 goli. W latach gry w Legii zadebiutował w reprezentacji Polski (46 gier, 39 bramek). Olimpijczyk z 1960 roku. Po zakończeniu służby wojskowej przeszedł do Górnika Zabrze. Tam kontynuował swą wspaniałą karierę, stając się legendą śląskiego klubu i najskuteczniejszym strzelcem polskiej ligi w historii - 186 bramek. Zmarł 12 września 1995 roku w Niemczech. Dzień później Legia pokonała Rosenborg Trondheim 3:1, w swoim debiucie w Lidze Mistrzów.