ZYGMUNT KALINOWSKI

ZYGMUNT KALINOWSKI

Przyszły reprezentacyjny bramkarz. W okresie dwóch sezonów rozegrał łącznie cztery spotkania - trzy ligowe i jedno w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych, z IFK Goeteborg wygranym przez legionistów 2:1 (bramki: Kazimierz Deyna i Robert Gadocha). Miał opinię bramkarza chimerycznego. Wicemistrz Polski (1971). Później bramkarz innego wojskowego klubu - Śląska Wrocław, w barwach którego awansował do reprezentacji Polski - 4 mecze. Zdobywca srebrnego medalu na Mistrzostwach Świata w RFN (1974), choć nie rozegrał żadnego meczu. Po zakończeniu kariery piłkarskiej trener bramkarzy w reprezentacji Polski za kadencji Władysława Stachurskiego i później Antoniego Piechniczka. Reprezentant "Orłów Górskiego" - drużyny oldboyów.

LESZEK IWANICKI

LESZEK IWANICKI

Pomocnik, urodzony w Warszawie, starszy brat Krzysztofa, ale nie dane im było wspólnie wystąpić na Łazienkowskiej. Uchodził za utalentowanego rozgrywającego. Według niektórych stylem gry przypominał Kazimierza Deynę. W czasie pobytu w Legii o miejsce w podstawowym składzie rywalizował z Andrzejem Buncolem. Mimo to rozegrał 10 spotkań. W kolejnym sezonie liczba meczów była dwukrotnie większa. Jednak po rezygnacji Kazimierza Górskiego z funkcji trenera zespołu okazało się, że nowy trener - Jerzy Kopa nie będzie korzystał z usług zawodnika. Przez dwa sezony w Legii rozegrał ogółem 35 spotkań i zdobył jedną bramkę. Dwukrotny reprezentant Polski.

JANUSZ TUROWSKI

JANUSZ TUROWSKI

Napastnik, który latem 1982 został zarekomendowany do Legii - wraz z Jarosławem Biernatem - przez późniejszego trenera Wojskowych Jerzego Kopę. Cała trójka wcześniej spotkała się w szczecińskiej Pogoni. W klubie piłkarz - jeszcze pod okiem trenera Kazimierza Górskiego - doskonali swoje nieprzeciętne umiejętności. Przez cały okres swoich występów na Łazienkowskiej jest podstawowym graczem pierwszego zespołu. Po dwóch latach wraca do szczecińskiego klubu. Lecz długo tam nie zabawi. Kontynuuje karierę w Niemczech po samowolnym opuszczeniu Polski - i znów wraz z Jarosławem Biernatem. Szybki, dynamiczny, z dużym instynktem strzeleckim zawodnik ogółem rozegrał w barwach Legii 59 meczów, zdobywając 14 bramek. W reprezentacji Polski tylko w kategoriach juniorskich, młodzieżowych oraz olimpijskiej. W kadrze seniorskiej pojawił się po nominacji przez trenera Antoniego Piechniczka lecz na boisku nie dane mu było wystąpić. Panuje opinia, że być może był to najlepszy polski piłkarz, który nigdy nie zagrał w drużynie narodowej.

Link do materiału wideo:

1982: Legia Warszawa 4:2 Widzew Łódź

BOGUSŁAW PLICH

BOGUSŁAW PLICH

Boczny obrońca, który dołączył do Legii jako dwukrotny Mistrz Polski z Widzewem Łódź. Na jego ściągnięcie nalegał ówczesny trener wojskowych Kazimierz Górski. A, że Widzew nie kwapił się, by zapewnić piłkarzowi lepszych warunków, ten zdecydował się na służbę wojskową na Łazienkowskiej. Z miejsca stał się podstawowym zawodnikiem drużyny, jednak groźna kontuzja praktycznie zakończyła jego grę w Legii. Służbę wojskową kończył w stołecznej Gwardii. Ogółem w Legii rozegrał 14 spotkań, bez zdobyczy bramkowej.

MARIAN OLEJNIK

MARIAN OLEJNIK

Bramkostrzelny napastnik, tworzący bardzo ciekawy ofensywny duet z Kazimierzem Górskim w drużynie CWKS tamtych lat. W pierwszej drużynie, w okresie pięciu sezonów rozegrał 94 spotkania strzelając 17 goli. Później wieloletnia podpora i kapitan Górnika Zabrze. Oprócz piłki nożnej, uprawiał także na poziomie ligowym hokej na lodzie  i piłkę ręczną. Bardzo lubiany, życzliwy człowiek. Zmarł niespodziewanie 25 czerwca 1985 w Bytomiu. Reprezentant Polski, ale bez występów w drużynie A.

STANISŁAW CYGANIK

STANISŁAW CYGANIK

Do Legii trafił jesienią 1945 roku z rozwiązywanego właśnie pułku zapasowego w Częstochowie. Był podstawowym napastnikiem oraz lewoskrzydłowym aż do końca swojego pobytu w klubie. Błyskotliwy i bramkostrzelny. Zdobywca srebrnego pucharu WOZPN (1946). Wywalczył awans do ligi, w której przez dwa sezony rozegrał 27 spotkań i zdobył 7 bramek. Niezwykle utalentowany lecz ze skłonnościami do niesportowego trybu życia. Jak wspominał Kazimierz Górski w "Pół wieku z piłką", nie był on jedynym piłkarzem "ze skłonnościami" w drużynie. Może to był jeden z powodów tak późnego awansu Legii do I ligi? Po zakończeniu kariery piłkarskiej został instruktorem lokalnych, krakowskich drużyn z niższych klas. Zmarł 11 grudnia 1973 roku w Krakowie. Spokrewniony z Teofilem Cyganikiem, przedwojennym graczem Legii.

ALEKSANDER SZYMAŃSKI

ALEKSANDER SZYMAŃSKI

Najgroźniejszy napastnik Legii okresu powojennego. W debiutanckim dla klubu ligowym sezonie wystąpił w 15 meczach i zdobył 11 goli. Zdobywca srebrnego pucharu WOZPN (1946). W rozgrywkach tych zdobył co najmniej 2 gole (nie udało mi się ustalić strzelców bramek pierwszego meczu tej edycji z Jednością Żabiniec, wygranego przez wojskowych 6:1). W klubie pojawił się razem z innym lwowiakiem - Kazimierzem Górskim. Obaj byli żołnierzami 1 Pułku Zapasowego 1 Korpusu Wojska Polskiego. Zmarł 4 września 1996 roku we Wrocławiu.

KAZIMIERZ GÓRSKI

KAZIMIERZ GÓRSKI

Powojenny piłkarz Legii, później jej trzykrotny trener. Zdobywca srebrnego pucharu WOZPN (1946). W rozgrywkach tych zdobył co najmniej 4 gole. Do klubu trafił z wojennej zawieruchy wraz z Ludowym Wojskiem Polskim, jako jeden z pierwszych piłkarzy. Nastawały nowe czasy... W lidze zadebiutował dość późno, w wieku 27 lat. Jego grę cechowała lekkość, spryt i zmysł do strzelania goli. Przez 5 ligowych sezonów zdobył 34 bramki. Niezwykle lubiany przez kibiców. Jeden mecz jako reprezentant kraju. Natomiast jako jej trener osiągnął największe sukcesy w polskiej piłce. Postać budząca wielką sympatię. Wszystko, co najlepsze w historii naszego futbolu kojarzy się z Jego nazwiskiem. Uhonorowany w klubowej Galerii Sław.

WIESŁAW KORZENIOWSKI

WIESŁAW KORZENIOWSKI

Wychowanek Legii. Jak twierdzą obserwatorzy, dziennikarze i kibice z tamtych lat, pomocnik o wielkim talencie, świetny technik. Gdy latem 1963 roku wraz z Kazimierzem Górskim pojechał do Szwecji na międzynarodowy kurs szkoleniowy, ćwiczenia i pokazy piłkarskie filigranowego piłkarza wzbudziły zachwyt wszystkich uczestników. Nie potwierdzał jednak swojego wielkiego talentu na naszych boiskach. Grał bardzo dobrze, ale tylko w meczach ligowych. W spotkaniach europejskich pucharów już nie był wybierany do wyjściowego składu. Później w drużynie pojawił się Kazimierz Deyna i Korzeniowski też nie sprostał rywalizacji o miejsce w podstawowej jedenastce. Przez dziesięć sezonów rozegrał dla Legii 195 meczów i strzelił 22 gole. Dwukrotny Mistrz Polski (1969, 1970) oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966). W reprezentacji Polski tylko w kategorii juniorów. Zmarł 2 lutego 2004 w Warszawie.

WITOLD SIKORSKI

WITOLD SIKORSKI

Napastnik. Kolejny przedstawiciel pokolenia bardzo zdolnych graczy bez tytułu mistrzowskiego. W Legii przez dziesięć sezonów rozegrał 229 meczów i strzelił 29 bramek. Dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1980, 1981). W sezonie 1981/82 wraz pod wodzą trenera Kazimierza Górskiego awansował do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. Szczególnie pamiętany przez kibiców za warszawski mecz w Pucharze UEFA z Interem Mediolan jesienią 1986 roku. Zdobył w nim wyrównującego gola i dał impuls drużynie, która pokonała wielką włoską firmę 3:2. Niestety, w rewanżu było 0:1 i to Inter awansował do kolejnej rundy. W reprezentacji Polski dwa mecze, bez zdobytego gola.

Linki do materiałów wideo:

 

 1980 Legia Warszawa 5:0 Lech Poznań

 

1986 Legia Warszawa 3:2 Inter Mediolan

JACEK GMOCH

JACEK GMOCH

Karierę piłkarską zaczynał jako napastnik, później pomocnik, a ostatecznie został stoperem. Mistrz Polski (1969) i dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966). Przez dziesięć sezonów rozegrał 190 meczów i strzelił 11 goli. W reprezentacji Polski rozegrał 29 spotkań, bez goli. Był walecznym, twardo grającym zawodnikiem. Nieustępliwy, zacięty i bardzo ambitny. Był partnerem treningowym wchodzącego do drużyny Kazimierza Deyny. Karierę zawodniczą zakończył 17 sierpnia 1968 roku meczem Kadra PZPN – Express, zorganizowanym przez dziennikarzy Expressu Wieczornego. Kadrowicze do drużyny Expressu byli wybrani przez kibiców poprzez głosowanie w ankietach, a trenerem jej był Kazimierz Górski. Selekcjonerem kadry PZPN był Ryszard Koncewicz. Na początku spotkania bramkarz Marian Szeja niefortunną interwencją złamał Jackowi Gmochowi nogę. Było to złamanie, które przedwcześnie zakończyło jego karierę piłkarską. Zajął się trenerką. Początkowo został asystentem trenera Legii Edmunda Zientary. Uważany za twórcę tzw. "banku informacji", który powstał przy okazji pucharowych meczów Legii z Atletico Madryt. W reprezentacji Polski współpracownik i jeden z asystentów kadry Kazimierza Górskiego, a po IO 1976 w Montrealu, został trenerem selekcjonerem kadry (V-VI miejsce na MŚ 1978). Ciekawa osobowość. Prekursor metod naukowych w piłce nożnej.

LESŁAW ĆMIKIEWICZ

LESŁAW ĆMIKIEWICZ

Gracz drugiej linii. Sprowadzony do Legii w miejsce Bernarda Blauta, który wyjechał za granicę i Lucjan Brychczego, który niebawem kończył karierę. Piłkarz od "zadań specjalnych", bardzo wszechstronny, świetny taktyk i znakomity w defensywie. Kapitan drużyny. W Legii, przez 10 sezonów rozegrał 277 meczów i zdobył 18 goli. Dwukrotny triumfator Pucharu Polski (1973, 1980), ćwierćfinalista Pucharu Europy (1971). Reprezentant Polski (57 meczów). Złoty medalista z Olimpiady w 1972 i srebrny z 1976 roku. Trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w 1974 roku. W przyszłości będzie asystentem trenera Kazimierza Górskiego w Legii (1981/82), Andrzeja Strejlaua (1989-1993) w reprezentacji Polski i pierwszym trenerem (1993, w trzech meczach). Uhonorowany obecnością w klubowej Galerii Sław.

 

Autograf, który otrzymałem ok. 1978 roku. Obok ponowne spotkanie, na Pikniku Olimpijskim 2015.

 

 

 

 

ERNEST POL

ERNEST POL

Pierwszy legijny król strzelców (1954 - 13 bramek). W Legii pojawił się pod koniec 1953 roku, grając najpierw w drużynach rezerw, m. in. z kończącym już karierę Kazimierzem Górskim. W roku następnym stał się już podstawowym graczem pierwszej drużyny. Kolejne dwa lata to zdobycie dwóch dubletów (1955, 1956 Mistrz i Puchar Polski). Przez 3 sezony rozegrał 55 meczów i strzelił 43 gole. Napastnik obdarzony wszechstronnymi umiejętnościami strzeleckimi. W pamiętnym meczu z Wisłą Kraków w 1956 roku zakończonym 12:0, sam strzelił 5 goli. W latach gry w Legii zadebiutował w reprezentacji Polski (46 gier, 39 bramek). Olimpijczyk z 1960 roku. Po zakończeniu służby wojskowej przeszedł do Górnika Zabrze. Tam kontynuował swą wspaniałą karierę, stając się legendą śląskiego klubu i najskuteczniejszym strzelcem polskiej ligi w historii - 186 bramek. Zmarł 12 września 1995 roku w Niemczech. Dzień później Legia pokonała Rosenborg Trondheim 3:1, w swoim debiucie w Lidze Mistrzów.